Od kilku tygodni w moim mieście salony urody i odnowy wszelkiej przeżywają swój renesans. No tak, zbliżają się obchody 15 rocznicy ukończenia liceum przez mój rocznik. Każdy chce być szczuplejszy, jędrniejszy i w ogóle taki –ejszy. Nie ma się co dziwić, niektórzy widzieli się ostatni raz w chwili odebrania świadectwa dojrzałości.
Każdy buduje tak, jak lubi. Można to robić etapami, wybierając na każdy z nich inną ekipę wykonawczą można też zlecić wszystko jednemu, generalnemu wykonawcy. Można też – i to rozwiązanie wydaje się najwygodniejsze - znaleźć inwestora zastępczego, czyli kogoś, kto po prostu będzie reprezentował nasze interesy.
Dziś w południe spotkałam się z Jolką. Nie mieliście jej jeszcze okazji poznać, a naprawdę warto. Jolka jest z serii tych babek, z którymi się konie kradnie. Pewna siebie, inteligentna, przebojowa, energiczna, ciepła i zawsze zadowolona. No dobrze… prawie zawsze. Kiedy ją zobaczyłam w umówionym miejscu już z daleka wiedziałam, że coś nie gra.
Z projektem domu jest jak z garniturem – można kupić gotowy, można uszyć na miarę. Ważne jednak, by naprawdę dobrze „leżał” – by salon był pięknie nasłoneczniony, okna sypialni nie wychodziły na szopę sąsiada, a wjazd do garażu pozwalał na swobodne manewrowanie nawet większym samochodem. Musimy więc przemyśleć każdy drobiazg.
Od czasu do czasu mój mąż naprawdę mnie zaskakuje. Na szczęście nie robi mi niespodzianek typu: „skarbie, mam kobietę na boku” albo „wiesz kochanie, zdefraudowałem 5 milionów dolarów, pakuj się, musimy wyemigrować”. Jak do tej pory, były to raczej nieoczekiwane porwania do kina, teatru lub na spacer (np. o 4 rano).
