Podstawowymi elementami systemu orynnowania są rynny i rury spustowe. Do ich mocowania służą określone akcesoria. Konieczne są też rury, które odprowadzą wodę opadową poza budynek - do kanalizacji deszczowej, rowów odsączających lub urządzenia do jej uzdatniania.

Do zmiany kierunku przebiegu przeznaczone są narożniki wewnętrzne lub zewnętrzne. Niekiedy zamiast rur spustowych instalowane są łańcuchy, po których woda spływa do studzienki chłonnej. W miejscach, gdzie nie można zamocować rur spustowych, w odpływach rynien zakładane są tzw. rzygacze, kierujące strumień wody z dala od ściany budynku.

Projekt odwodnienia musi być przygotowany dla konkretnego budynku. Musi on bowiem uwzględnić m.in. wielkość połaci dachu, jej nachylenia oraz natężenie opadów w danym regionie. Dobór przekrojów rur spustowych jest uwarunkowany także sposobem ich rozmieszczenia na długości orynnowania. Najbardziej efektywne jest zamontowanie pośrodku długości dachu, jednak najczęściej umieszcza się je w narożnikach połaci dachowej - po jednej lub po obu stronach.

Orientacyjnie przyjmuje się, że do odwodnienia 1m2 połaci dachu wystarczy 1cm2 przekroju poprzecznego rynny. Przy czym do odprowadzania wody z dachów płaskich wymagane są mniejsze przekroje rynien, niż w przypadku dachów stromych z licznymi załamaniami płaszczyzny. Można jednak samemu w przybliżeniu oszacować, jakie rynny i rury spustowe będą potrzebne w naszym domu. W tym celu konieczne jest wyliczenie tzw. efektywnej powierzchni dachu (EPD), na podstawie wzoru:

EPD=(B+H/2)xL
gdzie: B - szerokość rzutu poziomego połaci dachowej
H - wysokość dachu
L - długość połaci dachowej
Znając wartość EPD, możemy dobrać na podstawie katalogu producenta systemu rynnowego przekrój rynny o odpowiedniej przepustowości.

Zapraszam do drugiej części artykułu w której omówimy materiały rynnowe.