Niemal w każdym domu jednorodzinnym jest taras. Może to być konstrukcja wykonana na gruncie lub nad garażem lub innym pomieszczeniem ogrzewanym bądź nieogrzewanym.

Taras jest szczególnie narażony na uszkodzenie czy zniszczenie pod wpływem dostającej się do jego warstw wody. Dlatego musi być niezwykle starannie wykonany, a przede wszystkim uszczelniony.

Warstwy tarasu wykonuje się na podłożu, którym jest żelbetowa płyta tarasowa. Pierwsza w kolejności jest warstwa spadkowa, której zadaniem jest ułatwienie spływania wody dzięki nachyleniu w kierunku zewnętrznej krawędzi tarasu. Nachylenie to powinno wynosić 1,5-2%. Jeśli warstwę spadkową wykonuje się z betonu (klasy B 15), wówczas przy dużej powierzchni tarasu ma ona bardzo dużą wagę i grubość – po stronie budynku. Znacznie cieńszą warstwą nakłada się zaprawę wyrównawczą.

Zabezpieczenie przed wodą i wilgocią
Obecnie do uszczelnienia tarasu można stosować hydroizolacje bezspoinowe (tzw. alternatywne lub płynne folie), które nakłada się w dwóch cienkich warstwach. Mają one postać plastycznej, półpłynnej masy, którą nakłada się pędzlem. Zaletą nie do przecenienia jest całkowita szczelność prawidłowo wykonanej powłoki.

Przed przystąpieniem do aplikacji powłoki należy w miejscach styku płyty tarasowej z budynkiem umieścić taśmy uszczelniające, które dodatkowo poprawią szczelność tych miejsc.
Hydroizolacje bezspoinowe są bardzo skuteczne, ale niestety droższe od rozwiązania tradycyjnego. Tradycyjnie zaś izolacja przeciwwodna wykonywana jest na warstwie spadkowej z papy termozgrzewalnej lub na osnowie poliestrowej. Papa musi być układana na zakład wynoszący ok. 10 cm, a łączy się go zazwyczaj lepikiem, w celu uszczelnienia tego miejsca. Brzegi papy należy wywinąć na ścianę. Stosuje się też bardziej nowoczesne materiały, takie jak folia płaska oraz tłoczona, maty drenażowe i membranę samoprzylepną folii lub tkaniny powleczonej bitumiczno- kauczukową warstwą klejącą.

Taras spełnia przede wszystkim funkcje użytkowe, ale chroni też pomieszczenia znajdujące się poniżej przed wpływem szkodliwych warunków atmosferycznych

Jeśli wybieramy któryś z wymienionych materiałów, należy w miejscach styku warstwy spadkowej ze ścianami wykonać wyoblenia z masy cementowej. Zapobiegną one pękaniu materiału w miejscach jego zagięcia.

W wielu rozwiązaniach stosuje się jeszcze jedną warstwę izolacyjną. Jest to hydroizolacja podpłytkowa, układana na warstwie dociskowej. Płynną folię poliuretanową lub szlam mineralny aplikuje się na uprzednio zagruntowane odpowiednim preparatem podłoże. Hydroizolację nanosi się dwiema warstwami w odstępie 4–8 godzin warstwach, korzystając z pędzla, pacy lub szczotki. Hydroizolacji nie można nanosić podczas deszczu i silnego nasłonecznienia, później zaś należy chronić ją przed czynnikami atmosferycznymi przez około dobę.

Zabezpieczenie przed naprężeniami
Istotnym etapem prac jest wykonanie dylatacji, które przejmują naprężenia powstające wskutek ruchów warstw tarasu. Muszą przechodzić przez wszystkie jego warstwy, z pominięciem elementów konstrukcyjnych (płyta tarasowa lub strop nad pomieszczeniem).

Dylatacje oddzielają konstrukcję tarasu od ścian budynku i dzielą powierzchnię tarasu na pola o bokach 2×2 m lub 3×3 m. Należy tak zaplanować dylatacje i rozmieszczenie płytek okładzinowych, aby dylatacja przebiegała w spoinach między płytkami.

Dylatacje wypełnia się trwale elastycznym materiałem: paskami styropianu, taśmami uszczelniającymi lub sznurem polipropylenowym. Na koniec osłania się je mrozoodpornym uszczelniaczem – najczęściej jest to silikon.

W przypadku tarasów ocieplanych, wykonywanych nad pomieszczeniami między warstwą spadkową a dociskową znajduje się izolacja termiczna. Pod nią jest paroizolacja, chroniąca przed dostępem pary wodnej przedostającej się z niżej położonych pomieszczeń. Wykonuje się ją z folii układanej na zakład lub płynnej folii bądź polimerów – jeśli powłoka ma być elastyczna. Na ociepleniu układa się hydroizolację, zapobiegającą przedostawaniu się do niego wody opadowej.