Prąd i woda to zestawienie niebezpieczne, ale - przy odpowiednich zabezpieczeniach - z urządzeń elektrycznych możemy korzystać nawet w łazience. Ciężko byłoby przecież wyobrazić sobie używanie łazienki, gdy nie byłoby w niej możliwości włączenia suszarki do kontaktu.

Rozmieszczenie gniazd wtyczkowych i łączników zależne jest od tzw. stref ochronnych (wyznaczanych zależnie od usytuowania źródeł wody), a przewody, osprzęt i urządzenia elektryczne muszą mieć odpowiednie zabezpieczenia. Określa je norma PN-IEC 60364-7-701:1999.

Strefa największego zagrożenia to w każdej łazience przestrzeń wewnątrz kabiny lub prysznicowego brodzika. Urządzenia dopuszczone tam do zastosowania (np. przyrządy do masażu) mogą być zasilane wyłącznie napięciem 12 V z własnego akumulatora. Muszą też być wyposażone w obudowy odporne na krótkotrwałe zanurzenie w wodzie.

Kolejna strefa newralgiczna to przestrzeń nad wanną lub brodzikiem do wysokości 225 cm (licząc od powierzchni podłogi) i o promieniu 60 cm wokół natrysku. W obrębie tej strefy mogą być stosowane np. elektryczne podgrzewacze wody, ale pod warunkiem pokrycia ich metalową siatką lub blachą objętą miejscowymi połączeniami wyrównawczymi. Obudowa takiego urządzenia powinna być odporna na strugi wody.

Od łazienki bardziej “niebezpieczna” jest jedynie kuchnia. Największe niebezpieczeństwo stanowi prąd w połączeniu z wilgocią. Łazienki zawsze pozostaną wilgotne, nawet te, w których jest okno lub dobra wentylacja

Następna strefa (60 cm wokół zewnętrznego obrysu wanny lub brodzika) to strefa wymagająca tzw. II klasy ochronności (podwójnej izolacji) w przypadku instalacji opraw oświetleniowych. Również w tej strefie obudowy urządzeń muszą być odporne na rozbryzgi wody.

Przestrzeń o szerokości 240 cm wokół strefy poprzednio opisanej (czyli 300 cm od zewnętrznego obrysu wanny lub brodzika, a więc w wielu przypadkach – powierzchnia całej niewielkiej łazienki) wymaga stosowania obudowy odpornej na spadające krople wody oraz bolców ochronnych w gniazdach wtyczkowych.