Szacunkowo można przyjąć, że betonowy taras o wielkości 20 metrów kwadratowych kosztuje około 3500 zł - oczywiście bez prac dodatkowych (typu drenaż, schodki, oświetlenie) i bez robocizny, a ta ostatnia wyceniania jest różnie (od 2000 zł do nawet 7000 zł za omawiany metraż), więc warto negocjować.

Ostateczny koszt wykonania tarasu zależy też od materiałów wykończeniowych, jakie sobie wybierzemy – wśród gresów, kamieni i mrozoodpornych płytek rozpiętość cen jest przecież spora.

Jak widać, czynników wpływających na cenę jest wiele - przed przystąpieniem do budowy należy więc zaplanować ją w najdrobniejszych szczegółach.

Możemy wykonać ją z cegły licowej lub klinkierowej. Obie dostępne są w wielu kolorach i rozmiarach. Czym się więc różnią?

Cegła klinkierowa ma większą od cegły licowej odporność na ściskanie i nasiąkanie. Można ją więc stosować nie tylko na ścianę osłonową elewacji, ale również do murowania kominów.

Cegła licowa wyglądem przypomina rękodzieło w „starym stylu”, gdy tymczasem cegła klinkierowa ma na wskroś nowoczesny wygląd.

Obie natomiast doskonale komponują się z drewnem, kamieniem i elementami aluminium, co pozwala na zaaranżowanie z ich udziałem niebanalnej elewacji domu w każdym niemal stylu architektonicznym.

Nieco więcej troski wymaga drewno. Jako żywy materiał, może być atakowane przez szkodniki i grzyby. Wymaga więc systematycznej konserwacji i malowania lub impregnowania odpowiednimi preparatami.

Najwięcej wysiłku wymaga z reguły utrzymanie w czystości tynku. Po nagrzaniu w czasie letnich upałów może on mieć bowiem skłonność do przyciągania kurzu i wchłaniania zabrudzeń - problem ten nie dotyczy tylko tynków silikonowych (mających zdolność samooczyszczania).

Jak wyczyścić zabrudzony tynk? Elewację należy zmyć wodą z detergentem - najwygodniej będzie zrobić to pod ciśnieniem (np. z zastosowaniem węża ogrodowego). Jeśli problemem są nie tyle zabrudzenia, co utrzymujące się na elewacji wizualnie wilgotne plamy, powinniśmy natomiast pokryć tynk płynem hydrofobizującym. Zdarza się też, że problem dotyczy łuszczącej się farby. Wtedy należy usunąć wszystkie odpadające fragmenty i ponownie pomalować elewację, pamiętając o zmatowieniu starej farby i zastosowaniu odpowiedniego preparatu gruntującego.

Jeśli poddasze ma pozostać kondygnacją nieużytkową, termoizolacja jest wykonywana tylko po to, by ciepła nie traciły kondygnacje znajdujące się poniżej. Ocieplenie może być więc wykonane na poziomie stropu nad ostatnią kondygnacją.

Zamiast ocieplenia stropu można też oczywiście ocieplić dach, ale zazwyczaj wiąże się to z większymi wydatkami na materiały i robociznę. W zamian otrzymujemy co prawda ocieplone poddasze, co jest jednak niepotrzebne, jeśli z definicji ma ono pozostać nieużytkowe.

A jeśli kiedyś zmienimy zdanie i zdecydujemy się wykorzystywać nieużytkowe dotąd poddasze? Jego adaptacja będzie wymagała wykonania podłogi na ociepleniu. Musi mieć ona konstrukcję nośną (np. z drewnianych legarów). Wełnę mineralną umieszcza się wówczas pomiędzy legarami, a na wierzch przybija się deski lub płyty OSB. Podłogę poddasza można też wykonać na tzw. podwójnym ruszcie nośnym - prostopadle do legarów przybija się wtedy listwy lub belki drewniane, między nimi układa się kolejną warstwę wełny mineralnej i dopiero na niej buduje się podłogę.

Idealnie byłoby, gdyby elementy dachu już w trakcie budowy były rozplanowane z myślą o wnętrzu – wtedy można słupy ukryć w ścianach lub usytuować tak, by nie przeszkadzały w aranżacji. Jeśli adaptujemy poddasze projektowane wcześniej jako nieużytkowe może się jednak zdarzyć, że słupów i podpór nie uda się ukryć – wtedy najlepszym rozwiązaniem jest nadanie im walorów dekoracyjnych.

Jeśli pomieszczenie jest symetryczne i kształtne, warto wykończyć całe powierzchnie skosów. Jednak jeśli wysokość pokoju jest nieproporcjonalna do wielkości jego podłogi – np. pomieszczenie jest małe i bardzo wysokie – może zyskać wrażenie bardziej proporcjonalnego, gdy jego najwyższe partie obniżymy sufitem podwieszanym.

Zastanówmy się też nad wykorzystaniem niepełnowymiarowych fragmentów wnętrza. Bardzo niskie ścianki i zakamarki są trudne w aranżacji, więc czasem lepiej je zabudować i wykorzystać np. do instalacji grzejnika lub półki. Nie zaleca się jednak zabudowywania wszystkich skosów i kątów – większa powierzchnia podłogi sprawia bowiem, że pomieszczenie wydaje się obszerniejsze.

Pierwszym krokiem powinien być wybór niecki basenu. Możemy zdecydować się na wykonanie jej z żelbetonu, blachy wyłożonej folią, akrylu, żywic lub betonu pokrytego laminatem albo płytkami (pod warunkiem, że wybierzemy płytki imitujące naturalne kamienie, a nie typową niebieską glazurę). Dla uzyskania złudzenia „dzikiego” stawu ważne też jest, by niecka basenu była całkowicie zagłębiona w gruncie i miała nieregularny kształt.

Dla uzyskania wrażenia naturalności, obok basenu możemy zaprojektować (przylegające do niego brzegiem) oczko wodne, w którym posadzimy ozdobne rośliny. Doskonale do tego celu nadają się lilie wodne, grążele, żabiścieki i osoki aloesowate. Najwygodniej będzie posadzić je w koszach lub specjalnych workach, co ułatwi czyszczenie oczka wodnego i zapobiegnie niekontrolowanemu rozrostowi roślin.

Kolejnym krokiem podczas budowy stawu w ogrodzie powinno być zamaskowanie miejsc styku oczka wodnego i basenu – w tym celu możemy wykorzystać niewymagające przycinania rośliny płożące się lub zadarniające. Wzdłuż brzegu basenu możemy posadzić też występujące często w okolicy jezior drzewa i krzewy – brzozy, wierzby, olchy, kaliny i trzmieliny. Doskonałym uzupełnieniem nadbrzeżnej kompozycji będzie również tatarak.

Pamiętajmy jednak o pozostawieniu fragmentu brzegu bez roślin – doskonale zastąpi je drewniany pomost, który umożliwi wygodne wchodzenie do wody.

Zachowajmy czujność, zwłaszcza gdy „fachowiec”:

- nie zarejestrował działalności gospodarczej – to ważne, bo wszystkie instytucje wspierające konsumentów pomagają tylko w sporach z zarejestrowanymi przedsiębiorcami;

nie chce zawrzeć umowy pisemnej – nie warto z niej rezygnować nawet w zamian za niższą cenę usług (w razie problemów tylko umowa daje bowiem prawo do reklamacji);

- nie ma żadnych referencji, co oznacza, że albo jest debiutantem, albo nie może się pochwalić żadnym zadowolonym klientem;

- zna się na wszystkim i oferuje wszelkie potrzebne usługi (w takim przypadku najprawdopodobniej w niczym się nie specjalizuje i każde z podjętych zleceń będzie wykonane byle jak).

Niezależnie od tego, jak dobrą ekipę wybierzemy, warto kontrolować postępy prac na budowie, bo dobrej ekipie takie zainteresowanie nie zaszkodzi, a kiepską może zmobilizować do pracy. Unikajmy też udzielania sporych zaliczek i wymagajmy rachunków na wszystkie dokonane przez fachowców zakupy.

Zacznijmy od zawsze modnych róż. Jeśli chcemy posadzić je wiosną, powinniśmy zakupić egzemplarze w pojemnikach. Dla róż warto wybrać lekką glebę i miejsce zabezpieczone przed porywistymi wiatrami. Powinniśmy pomyśleć też o jakiejś podporze (dla gatunków pnących doskonałą lokalizacją byłoby np. sąsiedztwo pergoli lub siatki ogrodzeniowej).

Nieco więcej wymagań mają (z zasady sadzone jesienią) tulipany. Potrzebują bowiem lekkiej gleby, sporego nasłonecznienia i wiosennego nawożenia. Latem należy je natomiast obficie podlewać. Wygodnie też jest sadzić je we wkopanej w ziemię balii lub wielkiej donicy z podziurkowanym dnem (by była możliwość odprowadzenia nadmiaru wody). Cebulki tulipanów są bowiem często niszczone przez krety.

Konwalie sadzimy dość wczesną wiosną lub jesienią. Przyzwyczajone do warunków leśnych, nie mają szczególnych wymagań glebowych. Nie potrzebują też silnego nasłonecznienia. Z czasem rozrastają się i zagęszczają zajmowane klomby, tworząc biało – zielony kobierzec.

Swoją nasyconą barwą oko ucieszą również szafirki. Powinniśmy posadzić je jesienią (dość płytko, w żyznej i nasłonecznionej glebie), a wiosną i latem zapewnić im sporą ilość wody.

Jeśli uprawiamy kany, w ciepłe wiosenne dni powinniśmy przenieść je z miejsca zimowania do ogrodu. Posadzone w żyznej, nasłonecznionej glebie, wkrótce zakwitną.

Wiosną możemy też posadzić cebulki lilii i mieczyków. Te ostatnie trzeba będzie później wykopać przed zimą, natomiast lilie (zabezpieczone tekturą lub igliwiem) mogą być traktowane jak rośliny wieloletnie.

No i na koniec: przebiśniegi. Jeśli posadzimy je latem (w lekkiej ziemi na głębokości kilkunastu centymetrów), zachwycą nas wczesną wiosną następnego roku.

By nasz ogród szybko rozkwitł i nabrał barw, zajmijmy się już sadzeniem kwiatów. Możemy zacząć od róż w pojemnikach (wybierając dla nich lekką glebę i miejsce zabezpieczone przed porywistymi wiatrami). Wczesną wiosną możemy posadzić także konwalie i kany, wysiać jednoroczną maciejkę lub groszek i przygotować rozsadę aksamitek, astrów, cynii lub niecierpków. Kwiecień będzie też idealnym czasem na sadzenie nowych krzewów i drzewek oraz przycinanie koron i suchych pędów.

Uwagę powinniśmy poświęcić również trawnikowi. Zacznijmy od usunięcia pożółkłej i suchej trawy. Kolejnym koniecznym zabiegiem jest napowietrzenie ziemi, które rozbije zbyt twarde warstwy i ułatwi nawadnianie. Następny krok to usunięcie chwastów. Możemy wykonać je ręcznie (wyrywając rośliny razem z korzeniami) lub za pomocą chemicznych preparatów. Po wyrwaniu kęp chwastów w trawniku pojawią się zapewne puste miejsca, które trzeba będzie zapełnić dosiewając trawę lub docinając na wymiar trawę z rolki.

Wiosną troski wymagają też wszelkie budowle ogrodowe, zwłaszcza drewniane - po zimie trzeba oczyścić (i ewentualnie odmalować) altanki, pergole, stoliki, huśtawki i ławeczki.

Nie zapominajmy też o oczku wodnym - po wymianie wody powinniśmy zastosować środek przywracający równowagę biologiczną i ograniczający rozwój glonów. Przy okazji warto sprawdzić stan zamontowanych w oczku urządzeń (zwłaszcza pomp i oświetlenia).

Drewniane wykonywane są najczęściej jako:

- pełne, czyli takie, w których rama wypełniona jest jednolitą drewnianą płytą, co powoduje całkowite zaciemnienie wnętrza po zamknięciu okiennicy;

- z deskowaniem poziomym (w tym przypadku rama wypełniona jest wąskimi deseczkami osadzonymi zupełnie poziomo lub pod kątem – w zależności od kąta instalacji deseczek światło przysłonięte jest w mniejszym lub większym stopniu);

- z deskowaniem pionowym (o budowie i walorach analogicznych do okiennic z deskowaniem poziomym);

-  szczebelkowe, gdzie pomiędzy deseczkami występują na tyle duże prześwity, by okiennica sprawiała wrażenie ażurowej i tylko lekko filtrowała światło, nie zaciemniając wnętrza całkowicie).

Rzadziej spotykane (ale dostępne na zamówienie) są modele kombinowane, np. pełno–szczebelkowe lub – w najdroższej wersji – modele z ruchomym deskowaniem.

Okiennice aluminiowe mogą mieć oczywiście analogiczną budowę. Niektórzy producenci proponują jednak także warte uwagi modele przesuwne - okiennica nie jest wtedy montowana do ściany na zawiasach, tylko na specjalnych prowadnicach, a sterowanie jej ruchem odbywa się za pomocą pilota.

Zaletą okiennic metalowych w porównaniu z drewnianymi jest wyższa izolacja (zarówno temperaturowa, jak i akustyczna) oraz łatwiejsza konserwacja - okiennice metalowe nie wymagają malowania.