Rolety zewnętrzne zbudowane są zazwyczaj z dwóch pionowych prowadnic z uszczelką oraz skrzynki, w której mieści się tzw. płaszcz, zbudowany z ułożonych poziomo metalowych listew. Przesuwa się on wzdłuż otworu okiennego po prowadnicach, a sterowany jest najczęściej za pomocą pilota (alternatywą może być wyposażenie rolety w czujniki zmierzchu, temperatury lub programator czasowy).

Rolety zewnętrzne doskonale chronią przed upałami, bo od strony szyby podklejone są materiałem ograniczającym przepływ ciepła (latem mogą obniżyć temperaturę w pomieszczeniu nawet o 10 stopni C). Stanowią też izolację akustyczną i ochronę przed wychłodzeniem powierzchni szyby w zimie. Dodatkowo: zaciemniają wnętrze, chronią szybę przed gradem i utrudniają włamanie.

Tymczasem rolety wewnętrzne służą głównie do filtrowania światła i zapewnienia prywatności mieszkańcom budynku.

Ich najprostszą i najtańszą formą są rolety tekstylne montowane nad oknem (do jego nadproża albo sufitu) lub bezpośrednio na skrzydle okiennym. Wykonywane są z impregnowanej bawełny, włókien sztucznych, usztywnionego płótna lub materiałów od strony szyby pokrytych gumową powłoką odbijającą promienie słoneczne i zaciemniającą wnętrze.

Godnym uwagi produktem są także rolety wewnętrzne z folii refleksyjnych, które znajdują zastosowanie w pomieszczeniach o intensywnym nasłonecznieniu. Zatrzymują promieniowanie, zmniejszając ilość wpadającego światła nawet o połowę (co latem powoduje obniżenie temperatury pomieszczenia o kilka stopni, a zimą analogiczną oszczędność ciepła). Eliminują powstawanie refleksów, a także - czego nie oferuje żadna inna osłona okienna – zapewniają widok na zewnątrz przy opuszczonej rolecie.

Gdy już odgarniemy wierzchnią warstwę śniegu, przymarzniętą do ziemi resztę możemy posypać piaskiem, który ma właściwości antypoślizgowe. Dawniej w tym celu wykorzystywany był też często popiół, który jednak tworzy na podjazdach nieestetyczne smugi i sprzyja wnoszeniu brudu do budynku.

Zalegający wokół domu śnieg, a przede wszystkim lód, możemy także roztapiać, stosując chemiczne roztapiacze lub sól. Ta ostatnia nie jest jednak obojętna dla ziemi i roślin – zmienia strukturę gleby i utrudnia roślinom pobieranie wody. Niszczy też nasze buty, tworząc na nich nieestetyczne plamy. Chemiczne roztapiacze lodu są bardziej ekologiczne, bo ulegają biodegradacji. W dodatku można stosować je nawet przy bardzo niskich temperaturach (rzędu trzydziestu stopni poniżej zera). Same w sobie nie mają jednak właściwości antypoślizgowych, więc najwygodniej jest używać ich równocześnie z piaskiem.

Najnowocześniejszym rozwiązaniem w walce z lodem jest zastosowanie elektrycznego systemu przeciwoblodzeniowego, składającego się z kabli grzewczych instalowanych tuż pod powierzchnią chodnika lub nawierzchnią podjazdu. Jest to najdroższy, ale i najwygodniejszy sposób walki z oblodzeniem – podgrzanie powierzchni powoduje topienie się zalegającego śniegu i uniemożliwia tworzenie się lodu.

Projektując bramy garażowe producenci powinni brać pod uwagę typowe zachowania włamywaczy i zwykle stosowane przez nich narzędzia. W chwili obecnej nie ma jednolitych norm antywłamaniowych dla bram garażowych, ale kupując bramę z atestem z reguły możemy oczekiwać odporności na:

- przypadkowe uszkodzenia i próby włamania bez zastosowania narzędzi (otwarcie bramy przez rozbicie, kopanie, napieranie barkiem, podnoszenie, wyrywanie itp.);

- próby włamania z użyciem prostych narzędzi, np. śrubokręta, szczypców itd.;

- próby włamania przy użyciu łomu stalowego, pił, młotków, siekier lub dłut;

- próby włamania z użyciem wiertarek, wyrzynarek do drewna, pił, szlifierek kątowych i innych narzędzi elektrycznych.

Otwarcie kuchni na część dzienną skutkuje natomiast optycznym powiększeniem mieszkania. Umożliwia też bezpośredni kontakt z domownikami i gośćmi, a także stały nadzór nad bawiącymi się w jadalni dziećmi.

Dla osób, którym ciężko się zdecydować, jaki rodzaj kuchni wybrać, wymyślono rozwiązanie pośrednie - oddzielenie kuchni od salonu wyspą. Jeśli podniesiemy jej blat od strony pokoju, ukryjemy bowiem to, czego nie chcielibyśmy eksponować w obecności gości, a jednocześnie podczas gotowania nie stracimy z nimi kontaktu wzrokowego.

Po pierwsze: filtry sedymentacyjne, których zadaniem jest usuwanie zanieczyszczeń mechanicznych, takich jak piasek, muł, fragmenty roślin lub rdza.

Po drugie: filtry węglowe. Węgiel aktywny (wytwarzany z drewna bukowego lub łupka kokosowego) absorbuje chlor i oczyszcza wodę z bakterii. Dzięki temu nie tylko poprawia jej jakość, ale i smak.

Pożądanym uzupełnieniem powyższych elementów jest też (montowany za filtrem węglowym) mineralizator. Mineralizator wzbogaca oczyszczoną wodę w dodatkowe składniki, podnosząc jej walory zdrowotne i czyniąc z niej nisko zmineralizowaną wodę mineralną, porównywalną z dostępną na rynku wodą butelkowaną.

Większość filtrów do wody, montowanych zazwyczaj pod zlewem, wyposażona jest w kilkulitrowy zbiornik, dzięki któremu (pomimo bieżącego zużycia) dysponujemy zawsze wystarczającym zapasem przefiltrowanej wody.

Przede wszystkim wybierzmy więc proste i lekkie meble, które można przesunąć, by bez wysiłku zmyć pod nimi podłogę. Unikajmy mebli tapicerowanych i miękkich zasłon, które gromadzą kurz.

Wybierając materac najlepiej zdecydować się na gąbkę lub lateks, które nie są przyjaznym środowiskiem dla rozwoju roztoczy.

Alergikom nie poleca się wykładzin dywanowych – zdecydowanie lepszym rozwiązaniem będą wykładziny winylowe o właściwościach antystatycznych, płytki ceramiczne, gres lub panele. Oczywiście należałoby też ograniczyć liczbę gromadzonych książek i bibelotów, na których osiada kurz (ewentualnie trzymać je w przeszklonej szafie albo szczelnie zamkniętych pudełkach). Jeśli uczulone na kurz jest dziecko, jego zabawki należy jak najczęściej prać w gorącej wodzie lub zamrażać. Wybierając zasłony, obrusy, ściereczki i pościele, pamiętajmy o tym, że będziemy musieli prać je w temperaturze minimum sześćdziesięciu stopni (dopiero taka temperatura zabija roztocza), nie każdy materiał jest więc dla alergika odpowiedni.

No i najważniejsze: odkurzacz. W domu alergika niezbędny jest odkurzacz ze specjalnym filtrem (tzw. HEPA) lub odkurzacz wodny. Dobrze sprawdza się też system centralnego odkurzania, gwarantujący eliminację zassanego powietrza wraz z zanieczyszczeniami.

Warto również zafundować sobie higrometr i pilnować, by wilgotność powietrza w domu nie przekraczała 50 procent (wysoka wilgotność w połączeniu z wysoką temperaturą stwarza roztoczom, grzybom i pleśni idealne warunki do rozwoju). Z tych samych powodów powinno się często wietrzyć pomieszczenia i zrezygnować z nawilżaczy powietrza.

Na pewno potrzebna będzie gumowa blokada drzwi wewnętrznych, która zapewnia delikatny opór przy zamykaniu drzwi, zmniejszając jednocześnie ryzyko przytrzaśnięcia palców. Jeśli w domu są schody, przyda się też bramka zagradzająca dostęp do nich. Podobne urządzenie sprawdzi się także na balkonie.

Dla bezpieczeństwa dziecka należy uniemożliwić mu też dostęp do kuchenki i kominka - taką funkcję mogą pełnić specjalne barierki i przenośne parawany.

Powinniśmy pomyśleć też o blokadach do szuflad i drzwiczek szaf z lekami, chemikaliami oraz ciężkimi i ostrymi przedmiotami. Bardzo przydatne są także zaślepki do gniazdek elektrycznych oraz gumowe nakładki na ostre krawędzie mebli i kanty stołów.

W łazience koniecznym wyposażeniem staną się: bateria z termostatem, dywanik zabezpieczony od spodu gumą oraz antypoślizgowa mata do wanny lub brodzika. Przed poślizgnięciem w innych pomieszczeniach zabezpieczą dziecko natomiast podkładki pod chodniki i dywany oraz taśmy antypoślizgowe, które można zamontować np. na schodach.

Okna najlepiej zabezpieczyć montując profile z zamkami na kluczyk. Koniecznie trzeba też sprawdzić, czy meble są stabilne i usunąć z zasięgu wzroku dziecka wszelkie kable. Komputer i telewizor najlepiej będzie ustawić w miejscach, gdzie dziecko w ogóle nie ma dostępu, a obrus (z definicji kuszący, by ściągnąć go ze stołu) warto zastąpić mniejszymi serwetkami nie wystającymi poza blat.

Pamiętajmy też o roślinach doniczkowych – większość z nich (jak bluszcz, azalia, diffenbachia, poisencja czy filodendron) jest trująca.

Nie posiadają żarnika, więc nie nagrzewają się i są trwalsze od zwykłych żarówek – mogą „świecić” nawet przez 100 tysięcy godzin (czyli sto razy dłużej od zwykłych żarówek). W dodatku żarówka LED zużywa nawet o 90 procent mniej energii niż tradycyjna żarówka, jednocześnie prawie całą pobieraną energię przetwarzając na światło.

Technologia LED jest też bardziej ekologiczna – niższe zużycie energii zmniejsza emisję dwutlenku węgla i siarki, a sama żarówka nie emituje promieniowania ultrafioletowego, nie zawiera rtęci i wykonana jest w sposób umożliwiający jej przetworzenie po zużyciu.

Nowoczesna żarówka ledowa może pracować nawet przez kilkanaście lat, a częste włączanie i wyłączanie nie skraca jej żywotności, jak ma to miejsce w przypadku typowych żarówek energooszczędnych. Na korzyść lamp ledowych (w porównaniu z energooszczędnymi) przemawia też fakt, że są bardziej estetyczne i ergonomiczne. Pasują do tradycyjnych instalacji elektrycznych, odpowiadając wszystkim popularnym gwintom opraw oświetleniowych. Pozwalają na wybór barwy światła i podkreślenie fragmentu pomieszczenia, a także na umieszczenie oświetlenia w bezpośrednim sąsiedztwie dekoracyjnych roślin.

Od kwietnia do września kolektory słoneczne mogą samodzielnie ogrzewać wodę użytkową, podnosząc jej temperaturę nawet do 50 stopni C. W pochmurne jesienne i zimowe dni mogą podgrzać ją o kilkanaście stopni, co przyczyni się do sporych oszczędności na podstawowym ogrzewaniu gazowym lub elektrycznym.

W celu zapewnienia sobie takiej wydajności cieplnej, musimy mieć jednak wysokiej klasy kolektor. Zamiast stosowanych najczęściej kolektorów płaskich, warto więc wybrać kolektor rurowy (próżniowy) o jak największej średnicy rur, który jest bardziej wydajny energetycznie. Działanie takiego kolektora dodatkowo wspomóc mogą również tzw. zwierciadła liniowe, kierujące w jego stronę rozproszone promieniowanie słoneczne.

Czasem winny jest też brak właściwej wentylacji lub niewystarczająca jej wydajność (para wodna nie jest odprowadzana we właściwym tempie i osiada wewnątrz budynku).

W świeżo wykończonym domu w stropie i ścianach poddasza może utrzymywać się także wilgoć, której źródłem jest woda będąca składnikiem zapraw, mas tynkarskich, czy wylewek samopoziomujących, które „odparowują” ją zazwyczaj przez kilka miesięcy. Wilgoć ta może stwarzać więc kłopoty, jeśli do prac wykończeniowych przystąpiono za wcześnie.

Dla stanu poddasza bardzo ważna jest też oczywiście właściwa izolacja dachu, na którą składają się: warstwa wstępnego krycia, izolacja cieplna oraz paroizolacja. Warstwę wstępnego krycia tworzy rusztowanie z przymocowaną do niego folią dachową, która chroni izolację cieplną przed deszczem, śniegiem i parą wodną. Nie przepuszcza też do warstwy ocieplenia przenikającej przez pokrycie wody, umożliwiając jednocześnie wydostawanie się pary wodnej z wnętrza domu. Rolę izolacji cieplnej najczęściej pełni wełna mineralna lub szklana (ułożona bez szczelin i zgnieceń) lub płyty styropianowe. Od strony wnętrza izolacja cieplna musi być dokładnie osłonięta folią paroizolacyjną z polietylenu, włókniny celulozowo-wiskozowej lub polipropylenowej.

W celu przywrócenia właściwej wilgotności na poddaszu należy więc przede wszystkim ustalić przyczynę gromadzenia się wilgoci. Dopiero po usunięciu usterki możemy przystąpić do osuszania pomieszczeń.